صبر کن که خدا داره نگات می کنه

ولی من همه این حس ها رو 4 سال پیش هم تجربه کردم. شاید مدلش فرق می کرد ولی جنسش همونه. جنس رنج. جنس تاریکی. جنس ابهام.

آدم همیشه تو رنج تنهاست ولی چیزی که قابل تحملش می کنه اینه که به گذشته خودت نگاه می کنی و میبینی من از پس اون مشکلات بر اومدم پس از پس این یکی هم برمیام.

کل مشکلات دنیا مثل ماراتن میمونه. ماراتن استقامت. فقط باید ادامه بدی. باید با تمام وجود مایه بذاری و هر چی تو توانته بذاری وسط و بری جلوتر.

حالا میدونی چیش قشنگه؟ وقتی از خط رد میشی. پاهات تاول زده، دیگه حسشون نمی کنی اما لبخند رو لباته. چون به عقب نگاه می کنی و به خودت افتخار میکنی که تونستی از پسش بربیای.