من آدم فضای مجازی نیستم

من دوست دارم یوتوب بروم فیلم های فان یا آموزنده ببینم. دوست دارم در اسپاتیفای پادکست های چنل بی و بی پلاس و رادیو راه گوش کنم یا آهنگ هایی را که مودشان را دارم پلی کنم. دوست دارم بیایم در بیان خودم را بدون سانسور تخلیه کنم.

دوست ندارم در توییتر از قضاوت شدن هزاران نفر رنج بکشم. دوست ندارم ببینم تایم لاین توییترم رگبار قضاوت شده است. دوست ندارم که در توییتر همه چیز را عادی جلوه می دهند که انگار نه انگار این جا ایران است! دوست ندارم انقدر وایب منفی و ناله کردن را بالا پایین کنم. دوست ندارم در اینستاگرام از تفریحات الکی و شوآف افرادی که دوستشان ندارم و صرفا از روی رودروایسی فالوشان کردم عکس ببینم -که یقین دارم آن قدر هم خوش نگذشته که به فکر استوری اینستاگرام بوده اند-. از استوری های "الهی فدایت شوم" "چقدر دلتنگت هستم" "میسی اوجو که برایم کادو خریدی" بیزارم -راستی مگر فضای حقیقی را از این آدم ها گرفته اند که حتما باید در فضای مجازی ابراز علاقه کنند؟-. 

پس توییتری که همیشه حالمان را بد کرده را می بندیم -و شاید هیچ وقت دیگر باز نکنیم- و پیج پابلیک اینستاگرام را هم بسته -همان پیج پرایوت را با عشق های دلم و دوستان و خانواده عزیزم ادامه میدهیم که در آن بیشتر از همیشه خودم هستم- و به یوتوب و اسپاتیفای و بیان عزیزمان پناه می آوریم.